Fore Magazine

Spiderman van de greens 


Door Leo van de Ruit



Zelfs collega Tiger Woods en popster Justin Timberlake kunnen qua groupies niet aan hem tippen. Geen wereldtopper in golf heeft keus uit zóveel vrouwelijke fans om mee te feesten als Camilo Villegas, de Spiderman van de greens. En al helemaal niemand nadat hij de twee finales van de laatste FedEx Cup in de USA op zijn naam schreef: BMW Championship én de Tour Championship. Het was dat hij in de eerste fase van de Amerikaanse seizoensfinale een foutje maakte, anders had hij, en niet Fijiër Vijay Singh, de tien miljoen dollar van de sponsorende luchtpostdienst  opgestreken. De Colombiaan met biceps, sixpack en strakke broek is sinds de herfst 2008 hot. Zó hot, dat het haast niet hotter kan. 

Camilo Villegas is voor golf de marketingdroom uit Zuid-Amerika. Een modieus geklede, elegante, knappe jongen met een eigen stijl om golf te spelen. Zijn manier van het lezen van de puttinglijnen op de green is apart. Hij gaat plat, steunt zijn vingers en plant de kin op het geschoren gras. Zo is hij aan zijn koosnaam Spiderman gekomen, naar de strip- en filmfiguur die tegen wanden en plafonds kan kruipen. Toen hij het BMW Championship won na vijf jaar zegeloos sappelen op de US PGA Tour en eindelijk een vette miljoen dollar opstreek, presenteerde de 27-jarige Villegas zich als een modelgolfer.

Hij noemde voor de tv-camera’s in één lange zin alle sponsors die hem op weg naar de top hadden geholpen. Vervolgens zei hij: ,,Gewonnen. Eindelijk. Ik heb mijn kloten afgedraaid om hier te komen. Nu ben ik er.” 

Een kampioen uit Colombia op de Amerikaanse PGA Tour. De eerste in de geschiedenis. Nog wel een modelfiguur, op wie geen smetje rust. Zelfs in de verste verte geen linkje met drugshandel of cocaïne. De feestvreugde over Camilo’s triomfen was nog niet geluwd of een bericht rolde van de persen dat zijn peetoom Ernesto de dood had gevonden tijdens een overval in zijn koffiezaak te Bogota in oktober. Camilo vloog naar Bogota om de begrafenis bij te wonen, treurde om het verlies van zijn oom die zich kansloos verzette tegen gewapende overvallers.

Dit voorjaar pakte Villegas de draad weer op. Hij eindigde als 3de in de Buick Invitational, als 5de in het WGC CA Championship, als 9de in het WGC WK Matchplay en als 13de in The Masters. Hij is een harde werker die zich omlijnde doelen stelt en zijn tijd uitstekend weet te managen. Toen hij uit Colombia wegging om in Florida te gaan studeren, sprak hij nauwelijks engels. Hij begreep beter dan hij kon spreken. Lezen kostte hem enorm veel tijd. In 2004 slaagde hij toch in Business Management, ondanks dat hij weinig colleges volgde in de klassen met 300  tot 400 studenten. ,,Waarom zou ik daar komen”, vertelt hij vijf jaar later, "ik had mijn boeken. Die las ik en daarna kwamen de tentamens. Naar Florida gaan was overweldigend. Al die kansen, al die gelegenheden. Ik moest wel een goed plan hebben voor elke dag en me daar aan vast te houden.” 

Zijn verlegenheid in die tijd hielp hem niet echt. Tot de dag dat hij besloot agressief te werk te gaan. "Ik zei die dag: Weet je wat? Naar de hel met alles. Ik ga mijn mond roeren, en wat er van komt, komt er maar van. Als iemand mij belachelijk maakt, zeg ik: hé, in plaats van mij belachelijk te maken, kun je mij vertellen hoe ik het correct kan zeggen. Zo werd ik beter.” 

Camilo Villegas was als student een goede golfer. Na het afronden van zijn studie in juni 2004 werd hij direct professional en speelde tien wedstrijden op sponsorinvitaties. Niet alleen aan zijn putten, ook aan andere onderdelen van zijn golf bleef hij werken om een steeds completere speler te worden. In één jaar op de Nationwide Tour, het Amerikaanse Challenge Circuit, haalde hij 22 cuts op 26 toernooien. Hij promoveerde naar het hoogste niveau als 13de op de ranking van de Nationwide Tour, hield het volgende seizoen zijn kaart en klom steeds hoger. De eerste overwinning liet evenwel langer op zich wachten dan hij wenste. Maar hij bleef geduldig, hoewel dat moeilijk voor hem was. Zeker toen hij zag dat vrienden en tegenstanders uit zijn studietijd wel titels veroverden: J.B. Holmes in Phoenix op zijn 25ste, Sean O’Hair in Tampa op zijn 25ste en Anthony Kim won zelfs twee keer op zijn 22ste/23ste. Villegas: "Het geeft een bittere smaak als je zo hard werkt en je nog niet hebt gewonnen, terwijl die gasten wel winnen. En jij dan man, zei ik. Nu ben jij aan de beurt. Ik heb mij onder de kont laten schoppen, ga er achteraan!”

In St. Louis doorbrak Villegas na 85 toernooien op de PGA Tour de impasse en een week later in Atlanta was het weer raak toen hij op de laatste zes holes vijf slagen achterstand goedmaakte en Sergio Garcia in de play-off versloeg. "Winnen is ongelooflijk,” zei hij met de trofee in de armen. "Ik speel om te winnen, en anders niet.” 
Dit zei hij ook tegen zijn moeder in de zomer van 2007. Villegas haalde op Oakmont als eerste Colombiaan ooit de cut in het US Open, tien slagen achter de leider in het klassement.  Mama Luz Marina belde hem vanuit Colombia: "Gefeliciteerd, het is je gelukt,” hoorde Camilo haar zeggen. Waarop hij reageerde: "Maak je een grapje? Ik ben hier niet om de cut te halen. Ik ben hier om dit ding te winnen, niet om als 20ste te eindigen.”